Kulaklarını Kapat

Özrü kabahatinden büyük insanların karşısında küçük düştüm, yankısı büyük olsa da göz ucuyla dâhi bakmadılar ben kırılırken, çocuk kalmak istemem bu yüzden. Büyüyemem ki şimdi ben, hem büyürsem özrüm kabahatimden büyük olur. Sonra burnum yere düşse almam, kibirlenirim, büyüdün artık derler ve burnumdan fitil fitil getirirler yapmaya kalktığım çocukça davranışlarımı, çocukça düşüncelerimi hiçe sayarlar. Ben zaten sevmem kibirlenmeyi, hem kime kibir? Kime kafa tutayım çocuk halimle? O yüzden çocuk kalayım, büyüyemem. Çocuk aklı dedim ya benimkisi, geçen günlerde aşık olmak gibi büyük bir işe kalkıştım, korktum arkamdan söylenen sözlerden, yorgan altında tıkadım kulaklarımı ama nafile. Rüyalarıma sıçradı söylenenler, kovaladılar, bağırdılar, kaçtım, korktum, bağırdım, sıçradım uykularımdan, uyandım. Sen çocuksun dediler, sevemezsin. Oysa ben portakalı da severdim ve kimse korkutmazdı beni, kimse çocuksun demezdi, bağırmazlardı hatta ağlamazdım. Ne büyük bir iş bu aşık olmak, sadece sözde büyüklerin başarabildiği bir meziyet gibi kalplerden kalplere servis ediliyor sahte bakışlar eşliğinde. Kimse inanmadım demiyor, kimse ben doydum demiyor aşka, garipsiyorum. Tadımı kaçırdılar gözlerim bir başkasının gözlerine değmeden, ben daha tadına varamadan çocuk kaldım aşka. Büyümek istemiyorum ama portakalımı da elimden almasınlar. Büyümek istemiyorum çünkü kovalamasınlar beni, korkuyorum anlamıyorlar, bağırıyorum duymuyorlar, umursamıyorlar kibirlerinden. Saklanıyorum yorganımın altında, kibir oklarının hedefi olmak istemiyorum beni bulmasınlar, rüyalarımdan uzak dursunlar. Çocuk kalmak istiyorum ve portakalımı çok seviyorum suç mu? Karışmasınlar, cezalandırmasınlar sözleriyle. Acaba çok mu çocukça davrandım yazdıklarımda? Ben masumum, daha ufacık bir çocuğum saf duygulara sahip. Portakalım elimde yıldızları seyrediyorum hâlen. Suçum yok ama çocukluk yaptıysam özür dilerim, büyüyemedim. Portakal soydum, gökyüzünü seyretmek isterse canın büyümeden gel, çocukluk yapalım. Belki beraber kaçarız büyük insanların kibirlerinden. Bir parkta boş iki salıncak bulur sallanırız çocuklar gibi. Çocukluk yapar özür dileriz fakat hiç büyümeyiz. Hep çocuk kalırız yan yana içimizdeki çocuklarla.

Yeni bir seslendirme ile karşınızdayım, umarım beğenirsiniz. Linki aşağıya bırakıyorum, keyifli dinlemeler 😌

” Sözgelimi bir ağaç kaybolsa da orman yine orman,
ya bir harfi kaybolsa, zaten kaç harf ki insan.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: